|
|
|
|
Solo De ervaren bluesmuzikant zal meteen beseffen wat hier bedoeld wordt. Voor de anderen: het gaat niet over kaartspelen, bakken noch braden. Een solo tijdens een bluesconcert is een goeie zaak, om allerlei redenen, dit zal duidelijk worden na lezing van het onderstaande. Laten we beginnen met de centrale figuur, de vokalist(e): De zanger(es) soleert voortdurend en trekt sowieso alle aandacht van het publiek naar zich toe. Indien er iemand niet goed oplet wordt er bovendien snel gereageerd met allerlei truukjes. Het meestbekende truukje is het naäpen, u weet wel, er wordt iets geroepen zoals "Yeah Yeah" en de aanwezigen worden dan vriendelijk doch met aandrang verzocht om dit even na te brullen. Vaak lukt dit niet zo goed en dan heeft de zanger(es) een keuze: ofwel staat hij/zij voor lul, ofwel heeft hij/zij persoonlijkheid en laat zich niet doen. In het tweede geval wordt er even aangedrongen door luid in de microfoon te gaan schreeuwen "I CAN'T HEAR YOU!!!", desnoods drie maal na elkaar. Het publiek schrikt zich uiteraard een hoedje en volgt dan al wat makkelijker de aanwijzingen vanop het podium. Geroutineerde zangers/zangeressen verdelen het publiek soms in twee en laten de dames en heren apart na brullen. Dit moet echter afgeraden worden en wel hierom: een verdeelde zaal is slecht voor het moraal en zoiets zou uw concert wel eens kunnen doen mislukken. Interactiviteit met het publiek is echter bijzonder geschikt indien uw repertoire beperkt is: u kan namelijk de tijd rekken met deze onnozele spelletjes zonder dat de aanwezigen doorhebben dat u eigenlijk met hun voeten speelt. Indien het onwaarschijnlijke toch gebeurt en men roept u terug voor een bis, dan kan dit truukje eveneens uitkomst bieden. U kan deze techniek beter onder de knie krijgen door vooraf wat te oefenen in uw repetitiekot. Nodig voor dit doel enkele domoren uit die dan het publiek kunnen simuleren. Een oude vertrouwde slagzin als "Hey Hey, The Blues Is Allright" doet het ook altijd goed, en indien u daarbij ook nog een ijskoud Albert Collins gitaarlikje kan serveren, dan zit u helemaal gebeiteld.
De meeste aandacht gaat dus vrijwel altijd naar de vokalist(e) en daarbij blijven de anderen nog wel eens in de kou staan. Drummers en bassisten lijden daar extra onder omwille van hun sowieso niet al te denderende reputatie en u doet er goed aan (wanneer u die vokalist bent) om hen ook wat te gunnen. Spreek op voorhand af op welk moment u dat zal doen. Het kan bijvoorbeeld makkelijker tijdens uw voorstelling van de respectievelijke groepsleden. Laat de ritmesectie een een spannend achtergrond muziekje spelen terwijl u hun namen in de microfoon brult. Uiteraard moet u daarbij wat met de armen zwaaien en de betrokkene aanwijzen. Er is immers geen kat die begrijpt wie u nu eigenlijk bedoelt als u niet duidelijk genoeg brult (en dat gebeurt vaker dan u denkt). In de opwinding zou het zelfs kunnen gebeuren dat u schreeuwt: "ON DRUMS, CARL V!!!" daarbij verkeerdelijk naar de pianist wijzend. Dat die drummer dan liever even op uw kop zou willen meppen mag niet verbazen, om nog maar te zwijgen van de schaapachtige uitdrukking op het gezicht van de pianist. Die voorstelling pakt u dus beter anders aan: laat de heren hun solootje (nou ja) brengen en kom enkel tussen om hun naam te roepen na afloop. Bassisten en drummers hebben de gewoonte om hun "one man show" te rekken tot ze er bij neervallen en u heeft dus genoeg tijd om even een pintje te drinken met de stagemanager en om op adem te komen. Hou daarbij wel het publiek in de gaten en laat de dingen niet uit de hand lopen. Indien de drummer visioenen krijgt en denkt dat hij de nieuwe Brian Bennett is die het fameuze "Little B" hier even zal gaan overtreffen, dan bent u gezien, vooral als de bassist nog niet aan de beurt was. Bij een bassolo doet u er goed aan het publiek in de gaten te houden: bij de minste beweging in de richting van de drankstandjes moet u ingrijpen. Niet door de bassist te onderbreken, maar door de drummer dusdanig te doen meppen dat de solo vanzelf eindigt. Er bestaan verscheidene truukjes om dit te bewerkstelligen. Zwaaien vanuit de coulissen met een frisse pint bier terwijl u het lief van de drummer even vastgrijpt kan wonderen doen. De solo van de pianist (indien u er een heeft in uw groep) stelt minder problemen. Spreek met hem af dat hij even een lekkere boogie woogie inzet en u zal verbaasd staan kijken naar het aantal kontwiegende dames tussen de aanwezigen. Ook hier kan u makkelijk ingrijpen indien nodig door de drummer te activeren (zie hoger).
Gitaarsoli zijn een ander paar mouwen: vaak speelt de zanger eveneens gitaar en krijgt dus dubbel zoveel aandacht. Hierdoor kan het ego danig uit balans gebracht worden en excessen zijn in dit geval helaas geen uitzondering. Een goede oplossing is het inhuren van een tweede gitarist waarmee dan samen kan gesoleerd worden. De interactie tussen beiden verdeelt de aandacht en de ritmesectie heeft minder redenen om afgunstig te zijn. Dergelijke soli worden nog aantrekkelijker indien u een duel simuleert. Bekijk elkaar dreigend en pas daarbij de gematigde spreidstand toe. Op en neer huppelen zoals in een boksring is nog beter maar dan moet u uitkijken met de kabeltjes. Het zou nog al lullig overkomen moest u tijdens een dergelijk duel tegen de vlakte gaan omwille van een rond uw benen gedraaide kabel en dat moet u dus vermijden. Wanneer u de enige gitarist bent, dan kan u rustig soleren. Trek het echter niet te lang en probeer uw smoelwerk daarbij optimaal te benutten. Dit simuleert professionalisme en begeestering waardoor afgunstige reacties van andere groepsleden beperkt zullen blijven. Gedegen smoelwerk kan er ook voor zorgen dat uw gebrek aan techniek & talent minder opvalt. De zaal of de tent intrekken tijdens een gitaarsolo kan best maar we raden u toch aan om de anderen vooraf te sussen en hen een "toernee generale" te beloven. Balthazar Boma heeft hier ook altijd succes mee. Onervaren musici doen er beter aan om op het podium te blijven. Veel geluk! |
