|
|
||
|
Puristen Een heikel punt in het blueswereldje betreft een verschil in zienswijze, een andere benadering van de blues. Dit verschil en de daaruit volgende discussies en meningsverschillen verdienen een verklaring die de onschuldige en eenvoudige bluesliefhebber duidelijk maakt waar het hier werkelijk om gaat: een scheet in een fles, maar wel eentje die bepaalde voordelen kan opleveren. Lees en leer: Eerst en vooral: wat is purisme feitelijk? We kunnen dit gegeven best verklaren met een recept uit het kookboek van de Boerinnenbond, bijvoorbeeld Vlaamse karbonaden. Men neme hiervoor wat blokjes rundsvlees (zonder zenuwen en vet), enkele uien, een donkere Leffe, wat bloem, mosterd, azijn, peper & zout. Een purist zal zich keurig aan dit recept houden en een en ander bereiden volgens de instructies in dat hoog gewaardeerde kookboek. De niet-purist daarentegen zal durven afwijken van de oorspronkelijke richtlijnen en het lef hebben om de Leffe te vervangen door Heineken, de bloem door maizena, de mosterd en azijn door enkele lepels zoetzure confituur en het rundsvlees door varkenskarbonaden. De bereiding van de niet-purist smaakt misschien slechter, even lekker of zelfs beter dan die van de purist maar dat zal deze laatste nooit toegeven, integendeel. Hij zal meteen gillen en brullen dat deze prak hoegenaamd niks te maken heeft met Vlaamse karbonaden en zich afvragen waar de niet-purist het lef vandaan haalt om deze klassieker van de vlaamse kookkunst zodanig te verkrachten dat het op vanalles lijkt, behalve Vlaamse karbonaden. Hieruit volgt dat de purist uiteraard conservatief is, behoudsgezind. Hij is de man (zelden een vrouw) die zweert bij de levenshouding die hij aannam bij het begin van zijn levensloop, zo ergens tussen de puberteit en de volwassenheid. Indien hij toen eiste dat zijn jeans gestreken werd, dan zal hij dit ook nu nog wensen. Indien hij toen koos voor Bob Dylan, dan zal hij Donovan nog steeds een lul vinden. De purist vormt echter een belangrijke schakel in onze maatschappij omdat hij de oude waarden verdedigt: hij is dus tegen kloosterbouwende nonnetjes, gratis busvervoer verstrekkende politici en autosalons. En hij is vóór het behoud van de traditionele waarden, zéker als het om blues gaat. Hij is niet noodzakelijk gekant tegen discrete expirimenten en voorzichtige pogingen om iets te veranderen ter zake, zolang het maar niet als blues bestempeld wordt. Maar aan de klassieke blues van alle mogelijke prewar originators mag niet geraakt worden. Doordat de meeste originele uitvoerders/uitvinders zwart waren volgt hieruit dat de purist geneigd is om te beweren dat "no white man" de blues kan spelen en meestal is hij dan ook erg teleurgesteld (om het zacht uit te drukken) bij het horen van eigentijdse zwarte funk, rap en andere hip hop toestanden, om nog maar te zwijgen over bluesrock.
Wat moet u nu doen indien u als normaal mens geconfronteerd wordt met een standvastige en koppige figuur als een bluespurist? We geven een voorbeeld. U staat te genieten op een bekend bluesfestival waar Hook Herrera de meest vettige en gemene boogie uit zijn mouw tovert die u ooit hoorde. De menigte golft op en neer en u stelt vast dat de gemoederen danig verhit zijn. Naast u staat iemand met het hoofd te schudden en u gaat er van uit dat hij, net als u en de anderen staat te genieten. U
zegt (brult): "Amaai da's hier 't iên en 't ander hé,
zo nen straffe blues heb ik al lang nie miêr mogen meemôaken!!!" U bent een vriendelijke jongen, u wil met niemand ambras, staat bijgevolg met de mond vol tanden en gaat af als een gieter. Wat moet u dan doen? Eerst en vooral moet u goed de gelaatsuitdrukkingen bestuderen van de persoon die u wenst aan te spreken: staat hij met gefronste blikken rond te staren en schudt hij met het hoofd, dan is de kans uiterst groot dat u met een purist te maken heeft. Brul dan het volgende, met de glimlach: "AMAAI, DEN DIENEN GEEFT NOGAL VAN JETJE HÉ!". Met zo een uitspraak kan u namelijk alle kanten uit; de purist zal blij zijn dat hij nog eens de gelegenheid krijgt om zijn ongenoegen te ventileren en ziet meteen in u de geknipte gesprekspartner waar hij zijn gal kan spuwen omtrent het gebrek aan respect voor de echte blues dat Hook Herrera hier vertoont. Zodra u dat merkt, geeft u hem gelijk en u troont hem mee naar de drankstand. De purist zal u meteen ne bok aanbieden en na de eerste toast zegt u iets in de aard van "Eigenlijk zit daar veel waarheid in: waar moet ne mens nu nog naartoe om échte blues te horen? 't Is begot allemaal rootsmuziek, tex mex, singer songwriters, cajun & zydeco, bluegrass, bluesrock, folk, rockabilly ... en wa weet ik nog allemaal, maar blues? Nothing, nada, nougabollen." De purist zal u verrukt aankijken en meteen van wal steken met een betoog waarin hij duidelijk zal maken waarom de moderne blues vanalles en nog wat is, behalve blues. Zijn blijdschap over de kans die hem hier geboden wordt zal zo groot zijn dat hij u de ene bok na de andere zal offreren, een niet onbelangrijke compensatie voor uw luisterbereidheid. Het zou zelfs niet de eerste keer zijn dat hieruit een mooie vriendschap ontstaat, eentje die u blijvend een aantal gratis bokken garandeert op komende blues festiviteiten.
Een bijkomend voordeel wordt onrechtstreeks geleverd door de haast altijd aanwezige, uitgebreide en gedetailleerde kennis van bluesmuziek door de bluespurist. Meestal verkeren zij dan ook in VIP kringen, werken voor een bluesmagazine, hebben een bluesprogramma bij een vrije radio of zijn op een andere manier van dichtbij betrokken met iets wat met blues te maken heeft. Door hen te vriend te houden zou u wel eens onverwacht de kans krijgen om u backstage te begeven en met schoon volk om te gaan als Jonas Zevereind, Ludo Van Pummellage, Patrik Karot, Joep Haandrag, Brutus Niezauer, Rob Heylig, Janus Loederaar, Willem Borstrok, Frans Bloesmans, Wynand Kriesse, Jorgen Tongkus Bikkelhart, Bink Huzaart, Pol Blootpoot en vele vele andere BBP's (Bekende Blues Personalities). Uw status zal er zienderogen op vooruitgaan en vrij snel zal u zelf ook enige puristische neigingen beginnen te vertonen. U hoeft echter geen schrik te hebben dat een en ander kwalijke gevolgen zou hebben voor uw gebruikelijke vriendenkring: even zwaaien met een meter drankbonnetjes en vervolgens een toernee generale geven volstaat om alle mogelijke problemen hieromtrent op te lossen. Indien het u echt te gortig wordt, u uzelve niet meer kan bedwingen en tóch uit de bol gaat tijdens een bluesrock performance, reageer dan kalm en zeg met een meewarige glimlach tegen de purist "Ik weet het, 't heeft niks met blues te maken maar de mensenrechten gelden ook voor mij en daarbij, wat is er beter dan een flinke portie debiele bluesrock om mijn frustraties af te reageren?". De purist zal u voor 100% gelijk geven en als het een beetje meezit zal hij al snel even onnozel staan te doen als u waarmee bewezen is dat de ganse controverse eigenlijk niet meer is dan een scheet in een fles. Waren we daar niet mee begonnen?
|
