| Publiek
II Bij
Publiek I kan u leren hoe u zich kleedt als bluesfan, u leert er kneepjes
inzake eten & drinken, hoe een backstagepasje te versieren, hoe te
lullen over blues...
Op deze pagina gaan we wat dieper in op uw interactie met de man/vrouw/groep
op het podium. Dit is namelijk van essentieel belang opdat beide partijen
satisfaction zouden krijgen en met een tevreden gevoel naar huis kunnen
gaan. Een bluesconcert is namelijk wat anders dan een komieken-show zoals
die van Urbanus waarbij het entree ticketje zonodig moet "op"
gelachen worden. Urbanus mag gerust flauwe moppen vertellen: u lacht toch
omdat dit nu eenmaal zo hoort, en dit terwijl geen mens hem nog echt leuk
vindt sinds zijn kop op VTM kwam (behalve hun publiek, maar die vallen
in een andere categorie). Blues is iets ernstiger (zacht uitgedrukt):
daar wordt enkel nog gelachen indien er een heavy metal freak op het podium
staat, een zogenaamde "bluesrocker". Alle andere bluesmusici
zijn veel serieuzer en het "excitement" moet dus elders vandaan
komen. De meeste bluesmuzikanten weten dit, en volgen onze raadgevingen
nauwkeurig op. Een ketting is evenwel nooit sterker dan haar zwakste schakel
en indien u (het publiek dus) niet meedoet, dan mag de bluesvertolker
op zijn kop gaan staan, maar er zal niks gebeuren.
Het ligt er natuurlijk ook aan op welk tijdstip een en ander plaatsvindt:
een bandje dat om 12 uur 's middags moet openen op de derde dag van een
groot bluesfestival (zoals in Peer) moet van goede huize komen om te scoren.
De weinige dapperen die dan vooraan staan te gapen zijn allesbehalve dynamisch
en zullen niet echt bereid zijn om meteen uit de bol te gaan. Dit is echter
onterecht: dat groepje verdient evenveel (zoniet meer) respect als de
afsluiter van de dag voordien. U (het publiek dus) dient dat te beseffen
en u moet bijgevolg bereid zijn om uw gedrag dienaangaande wat aan te
passen. Moedig hen aan door luidkeels te schreeuwen en door alle mogelijke
ledematen omhoog te steken: muzikanten op een podium focussen hun aandacht
vaak op één enkel individu en dit individu zou U kunnen
zijn, u weet maar nooit. Doe dus zo enthousiast mogelijk: maak salto's,
trek gekke bekken, schreeuw zo hard als u kan, zwaai met de armen, draai
uw ogen rond in de kassen, dans in het rond, steek uw pintje omhoog en
doe teken dat u bereid bent om na het optreden enkele toernee generales
te geven. Al snel zal u de reacties van de muzikant in kwestie merken
en het concert zal ongekende hoogtes bereiken. Uw enthousiasme is niet
alleen aanstekelijk voor de muzikant(en) maar ook voor de zombies die
u omringen: vrij snel zullen ze ontwaken uit hun lethargie en sommigen
zullen zich zelfs nog zotter gaan gedragen als u. En hierin schuilt precies
het geheim.
De mens is een kuddedier, ook op een bluesfestival. U kan het vergelijken
met een aap die rare dingen doet: vrij snel zal u merken dat de apen in
zijn omgeving hem beginnen na te doen. Idem dito op een blues festival:
de aap die het voortouw neemt is meestal een leidersfiguur, iemand die
niet bij de pakken blijft zitten, een initiatiefnemer. De kans is dus
niet gering dat deze aap het juiste voorbeeld geeft: indien de anderen
hem volgen vergroot de kans op een geslaagd concert met factor 10. Kijk
dus goed om u heen en hou beweeglijke types extra in de gaten, zoniet
zou u wel eens te laat kunnen komen. Helaas kan het af en toe ook fout
lopen: indien u bijvoorbeeld iemand ziet die aanstalten maakt om iets
anders te doen met zijn aansteker dan het vuur aan zijn sigaretje te houden,
grijp dan onmiddellijk in en geef hem/haar een stevige anonieme trap tegen
het achterwerk. Niets is meer vernietigend voor een bluesconcert dan een
bende aanstekerzwaaiende onnozelaars en dat moet dus ten alle prijze vermeden
worden.
Dedju 't is
hier donker! 'k Zal 's wa bijlichten!
Een
andere, uiterst storende factor kan soms gevormd worden door kleine groepjes
dronkaards die met plastieken bekertjes staan rond te zwaaien. Door hun
dronkenschap merken ze niet eens dat het gaat om gevulde bekertjes en
het gerstenat vliegt dan ook in het rond zodat er al snel een vacuum ontstaat,
meestal ook nog op een erg strategische plek en dat is zeer nadelig voor
het goed verloop van een bluesconcert. Wat kan u hier tegen doen? Wel,
u kan afspreken met een paar vrienden dat u een en ander in het oog houdt.
Deel het terrein onder in sectoren en zorg dat elkeen één
bepaalde sector in het oog houdt. Ziet iemand een overconsumptie, snel
er dan discreet naartoe en drop zoveel mogelijk sigarettenas in hun bekertjes,
ongezien natuurlijk (kan niet zo moeilijk zijn). Door hun alcohol intoxicatie
zullen de vermaledijden er niks van merken en de combinatie pils/sigarettenas
zal hun maag zodanig overhoop helpen dat ze al snel afdruipen naar de
Rode Kruis tent. Het probleem is dan voorkomen, én u heeft extra
plaats gecreëerd voor het normale publiek.
Afgezien van
dergelijke incidentjes kan er echter weinig voorvallen op een bluesfestival/concert
en u kan zich meestal concentreren op dat andere aspect: de interactie!
En dat geldt ZEKER voor een bisnummer!
Sorry
mannen, maar ze willen niet terugkomen...
We hebben u al enkele tips gegeven, maar er is meer. Normaal gesproken
speelt een bluesband zowat een uurtje: indien ze hun job ernstig nemen
is dat voldoende om hen moe te maken. U moet daar evenwel geen genoegen
mee nemen en meer eisen, ook al was hun optreden een beetje aan de slappe
kant. Wij zouden zelfs stellen dat u net dán meer moet eisen! Laat
u niet afschepen door een koppige stagemanager of een miereneukerige organisatie:
eis waar voor uw geld en schreeuw gerust dat u "more" wil. Jawel,
in het Engels: WE WANT MORE - WE WANT MORE - WE WANT MORE!!! Deze drie
woorden zijn bijzonder geschikt om uw eisen kenbaar te maken. Zoveel te
luider u schreeuwt, zoveel te meer impact heeft uw eis op de betrokkenen.
Wees zelfs niet bevreesd om vooraan plaats te nemen, vlak voor de frontstage
ruimte, en om u naar het publiek te keren. Steek daarbij alle beschikbare
ledematen in de lucht en scandeer desnoods met een toeter. Vrijwel onmiddellijk
zal u gevolgd worden (het apen principe weet-u-nog?) en veel meer kans
op succes hebben. Er zijn gevallen bekend waarbij de betrokkenen achter
het podium puur uit schrik terugkwamen, om de gemoederen te bedaren. En
er is zelfs een festival dat zijn naam ontleende aan deze tactiek (het
More Blues Festival
in Zottegem). Spijtig genoeg zijn er nogal wat bluesbandjes die dan nen
trage inzetten, zowat het stomste wat ze kunnen doen. In dat geval is
het gebruik van een aansteker wel geoorloofd, maar let u er dan op om
het achterwerk naar het podium te draaien zodat ze 't daarboven goed snappen.
Een bis moet namelijk knallen, anders is 't geen bis, hooguit een slap
dessertje.
Jullie
wilden meer, en meer krijgen jullie.
Het volgende nummertje is van John Lennon
en heet "Imagine"...
Tijdens het
concert hoort u zich ergens vooraan te bevinden zodat men u op het podium
kan horen wanneer u iets roept. Indien de band in kwestie te moeilijk
doet, slinger dan namen van bekende blueslui naar het podium, zo wat tussen
twee nummers in. Gebruik voor dit doel figuren als John Lee Hooker en
Bo Diddley: zij hebben genoeg street credibility zodat de rest van het
volk goedkeurend zal knikken bij uw acties. Indien u ons niet gelooft,
scandeer dan gerust wat namen van mindere goden als Luther Guitar Junior
Johnson, Joe Louis Walker, Matt Guitar Murphy, The Bo Weavil Blues Band
of Johnnie Bassett and the Blues Insurgents. Zonder afbreuk te doen aan
de kwaliteiten van al dat fraai volk zullen onbegrip, spot en hoon het
gevolg zijn. Muddy Waters, Sonny Boy en Howlin' Wolf kunnen wel.
We wensen u allen een onvergetelijke concert ervaring!
|
