![]() |
|
|
|
Houding Het
is van essentieel belang dat u als bluesmuzikant de juiste houding aanneemt
op het podium.
Elders
op deze site kan u raadgevingen vinden over de juiste kledij. Puntlaarzen
vormen een wezenlijk onderdeel van uw blues outfit. De punten wijzen meestal
lichtjes omhoog en de hakken zijn vaak vergelijkbaar met sommige damesschoenen,
hoger dus en bijgevolg minder stabiel. De zogenaamde spreidstand is hier
dus aangewezen. De voeten en benen vormen de fundamenten van uw verschijning
en staan vaak onder zeer hoge druk. De spreidstand zorgt voor een betere
verdeling van die druk en bevordert bovendien het evenwicht. Het is een
feit dat vallen op het podium bijna even erg is als een openstaande gulp.
Zowel het een als het ander moet dus ten alle prijze vermeden worden.
Bij het toepassen van die spreidstand moet bovendien naar matigheid gestreefd
worden: teveel is trop en trop is teveel. Die mooie broek die u net kocht
in Antwerpen zou wel eens niet bestand kunnen zijn tegen overdaad en dan
zijn de gevolgen niet te overzien. Uw kruis is het mikpunt van vele ogen
(ook damesogen!) en afleidingsmanoeuvers zoals Elvis ooit gebruikte zijn
niet meer van deze tijd. Hou hiermee ook rekening indien u overweegt om
rond te springen of om een zij-aan-zij duo te vormen met de bassist of
ritme-gitarist. Rug tegen rug musiceren valt ook af te raden evenals het
bespelen van de gitaar in uw nek: de risico's op een gescheurde broeksnaad
zijn niet gering! Met de tanden spelen kan geen kwaad, tenminste als u
geen kunstgebit draagt. Gelaatsuitdrukkingen De steeds wisselende podiumverlichting is niet bepaald bevorderlijk voor een stabiele gelaatsuitdrukking. Het mannetje aan de belichtingsknopjes gaat meestal zodanig wild te keer dat fotografen en muzikanten hem liefst naar de andere kant van de wereld zouden wensen. Dit gebeurt helaas niet en u zal dus moeten oefenen om de gepaste emotie te vertonen bij het nummer dat u op dát moment vertolkt. Kwaad kijken is uit den boze, dat laat u best over aan Bawb Dylan en aan Harley Davidson rijders. Blues vereist meestal een gepijnigde uitdrukking: wanneer u het heeft over "My baby's gone" kan u geen gitaarsolo inzetten met een venijnige grijns op uw smoel (tenzij u blij bent dat ze het eindelijk afbolde). Vaak naar bluesconcerten gaan en de gezichten bestuderen van solerende gitaristen valt beslist aan te raden. Thuis voor de spiegel oefenen heeft weinig zin: vaak worden de ogen gesloten bij een gepijnigde uitdrukking en dan ziet u sowieso geen bal. U kan wel de duur van uw solo vastleggen met de chrono. Probeer daarna evenlang met gesloten ogen smoelen te trekken. Indien u een fraai gebit heeft kan u daarbij de mond wijd open trekken en zelfs af en toe de tong bewegen. Suggestieve bewegingen met dit lichaamsonderdeel horen niet thuis in de blues, enkel lichtjes ronddraaien dus. U doet dit beter helemaal niet wanneer er Clouseau fans aanwezig zijn. De ogen kan u enkel sluiten tijdens een gitaarsolo, bij het zingen sluit u de ogen om bepaalde zanglijntjes te benadrukken, niet te lang maar nét lang genoeg om indruk te maken. Om de perfecte balans te vinden bij het trekken van een scheve mond terwijl u de ogen sluit vraagt u best de hulp van iemand die u vertrouwt. Laat die vertrouweling bij het oefenen een video opname maken en zorg ervoor dat die opname niet achter uw rug aan Videodinges bezorgd wordt.
Tussen het publiek Ieder
zichzelf respecterend bluesgitarist droomt er van om zich tijdens een
live gig tussen het publiek te begeven. Indien u het kopstuk bent van
een groep als Big Carl & His Stompers, Little Tony & The Peepers
of Long Tall Jack & The Jumpers, dan bent u het zelfs aan uzelf verplicht.
Het publiek wil "Big Carl", "Little Tony" of "Long
Tall Jack" van dichtbij zien en zelfs even aanraken. Sommigen willen
ook graag een (op voorhand mislukte) foto maken van uw wandeling in het
publiek en u dient dus met een aantal dingen rekening te houden: Volg al deze raadgevingen nauwkeurig op en u zal snel in Living Blues staan. Succes! |