Dancing Blues

Dance away your blues!

Dansen op bluesritmes, mag het, kan het?

Dansen lijkt meer iets voor homosexuelen en glittermannekes (én vrouwkes) in schreeuwerige disco's, maar vergis u niet, het is een vrij natuurlijk verschijnsel, een lichamelijke reactie die vaak spontaan loskomt bij het horen van bepaalde klanken. En dan komen we vanzelf bij een bepaling: dansen is dus het ritmisch bewegen van het lichaam (of delen ervan) bij het horen van muziek (men ziet ook wel eens koppeltjes dansen zonder dat er muziek aan te pas komt, maar dat moet u dan meer beschouwen als een paringsdans).

We willen hier geen uiteenzetting geven over het al dan niet kosjer zijn van dergelijke bewegingen op welke geluiden dan ook, maar in de blues wordt er gedanst (ja, ook door u!), of u het wil of niet. U doet er goed aan om deze pagina aandachtig door te nemen omdat ook u niet altijd kan weerstaan aan de spontane drang om met uw heupen te gaan schudden, vaak zelfs zonder te beseffen dat u staat te dansen!

Op het podium is dansen heel gewoon: muzikanten hebben het nu eenmaal nodig om allerlei rare, vaak ongezonde houdingen aan te nemen. Een lekkere blueslickje komt nog beter over wanneer de gitarist in kwestie zijn heupen wellustig beweegt. Geen enkele dame in het publiek zal dit toegeven, maar het valt niet te ontkennen dat hun blik dikwijls onweerstaanbaar naar het kruis van de muzikant in kwestie gelokt wordt. Onderschat dus nooit de invloed van dergelijke bewegingen, Elvis is er veelvoudig miljonair door geworden! Daartegenover staat dat hij door weinig bluesmuzikanten au serieux genomen wordt, en het zou dan ook nogal flauw overkomen indien u als bluesmuzikant op dezelfde manier met de heupen gaat schudden. Chubby Checker kon het zich veroorloven om met iets dergelijks op de proppen te komen, maar hij diende dan ook geen instrument vast te houden! Hij werd er ook schatrijk mee, maar het blijft een schande dat hij (als zwarte nota bene) dit bewerkstelligde met andermans muziek (Hank Ballard, eveneens een zwarte, maar dan met street credibility!). Ganse volkeren volgden Chubby's voorbeeld en begonnen onnozel te doen totdat ze er pijn in hun lijf van kregen. Tot op vandaag ziet men opa's en oma's de twist dansen op bruiloften en andere kermissen. Vermijd dus ten alle prijze dat u op deze manier met de heupen gaat wippen tijdens een bluesconcert, zéker op het podium (tenzij u zich onsterfelijk belachelijk wil maken).

Hoe moet u het dan wel doen?

Het antwoord op deze vraag is allesbehalve eenvoudig. Tot op heden is er geen enkele dansschool die op het idee gekomen is om danslessen te geven aan zij die de blues liefhebben. Waarom niet? Waarschijnlijk omdat deze onwetenden er van uit gaan dat blues te treurig is om op te dansen. Niets is natuurlijk minder waar: blues is uiterst emotioneel en daar kan je alle kanten mee uit. John Lee Hooker's "Boogie Chillun" klinkt verbazingwekkend eenvoudig in zijn basisversie, maar geen kat die kan blijven stilzitten bij het horen van deze klassieker. Het woord "boogie" betekent dan ook allesbehalve "stilzitten" nietwaar? Als performer met een gitaar op zijn schoot kon John Lee weinig kanten uit, behalve dan wat op en neer tappen met de voet. Tijdens concerten evenwel zag je diezelfde John Lee rechtveren en rondhuppelen dat het een lust was. Uiteraard had hij dan ook meestal een stevige band achter zich hetgeen een en ander vergemakkelijkt.
Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, iedere bluesliefhebber beweegt zijn heupen zoals hij/zij aanvoelt dat zijn/haar lichaam zich het best voelt. U heeft het al begrepen, er zijn feitelijk geen vaststaande regels.

Of toch wel?

Wel, twee dingen zijn duidelijk:

1 - U vermijdt best dat u anderen gaat hinderen/irriteren door uw belachelijke/harkerige/spastische bewegingen.

2- U zorgt ervoor dat die bewegingen noch belachelijk, harkerig of spastisch overkomen.

Hinderen/irriteren doet u wanneer u teveel plaats gaat innemen, tegen anderen gaat aanbotsen of de aandacht van het podium op een negatieve manier gaat afleiden.
Belachelijk overkomen doet u wanneer u gaat twisten, uw sexuale organen gaat promoten of duidelijk laat merken dat uw spieren hooguit getraind zijn om een pint bier omhoog te steken.

Er zijn tal van afgeleiden te bedenken op het bovenstaande, maar als intelligent lezer heeft u het nu wel begrepen. Bierbuiken en dames met ernstige fietsbandproblemen onthouden zich best van elk gezwaai beneden de gordel. Zij gebruiken beter hun armen en handen om expressief te wezen. Enig heen en weer gezwaai met het hoofd mag ook, en kan zelfs de aandacht afleiden van bovenvermelde tekortkomingen. Uiteraard moet dat hoofd dan wel enigszins normaal zijn; lelijke smoelen kunnen het effect in negatieve zin enkel maar verergeren. Alle anderen kunnen de onderbuik inzetten, van links naar rechts, van achter naar voren, vrijwel alles kan, behalve de twee bovenvermelde dingen. Door de knieën gaan mag ook, zelfs als die kraken (dankzij de geluidsmannetjes zullen dergelijke geluiden heus onopgemerkt blijven). Zwabberen met de benen mag ook, vooral sinds Elvis Costello ooit poseerde voor een platenhoesje waarbij men de indruk had dat ie geheel en al uit rubber was samengesteld (Costello, niet het hoesje). Enthousiaste dansers moeten wel uitkijken voor bluesfestivals die langer dan 1 dag duren, zoals in Peer. Om dat vol te houden moet u af en toe rust nemen, zoniet loopt het slecht af.

Op de derde dag van een groot bluesfestival...

Vrijelijk bewegen vormt dus geen enkel probleem en het-niet-gevolgd-hebben-van-danslessen mag geen hinderpaal vormen (integendeel zelfs, zij die de tango, de foxtrot, de bossa-nova en de wals tot in de puntjes beheersen zullen dit tijdens bluesconcerten eerder als een rem dan een pluspunt ervaren). De meer ervaren bluesconcertbezoeker daarentegen hanteert de kunst van het spelen van de luchtgitaar, en dat is een ander paar mouwen. Indien deze kunst handig gecombineerd wordt met wat soepel benen- en smoelwerk, dan kan de gemiddelde danser het wel schudden: niemand zal nog oog voor hem hebben, alle aandacht gaat meteen naar die ervaren luchtgitarist. Hoe wordt u nu zo 'n fantasierijke figuur?

Het antwoord is simpel, klaar en duidelijk: door veel naar concerten te gaan en uw ogen de kost te geven wanneer er weer eens een of andere macho bluesrockgitarist te keer gaat. Vergeet echter nooit dat hij wél een gitaar vastheeft, en u niet. Met andere woorden, leer uw vingerspel wat beheersen en beweeg uw zogezegde snarenplukkende hand niet alleen in de buurt van uw mannelijk lid (luchtgitaristen zijn meestal mannelijk). Verfijn een en ander door te oefenen voor een spiegel, liefst een manshoog exemplaar. Het verdient aanbeveling wat basistechnieken over toonzetting in te studeren zodat ook uw andere hand in positieve zin opvalt. De meer ervaren concertbezoeker (zeker wanneer hij/zij zelf musiceert) zal meteen denken dat ie hier met een uitbundige prof te maken heeft die net effe zijn eigen instrument niet bij de hand heeft. Het zou niet de eerste keer zijn dat zo iets een aantal frisse bokken oplevert!