Rock Blues

U heeft een hardrock verleden en wil nu overstappen naar bluesrock.
Wat moet u doen? AmbeZant geeft het antwoord!

Van hardrock naar bluesrock

Her en der op deze site wordt gesproken over "bluesrock", een fenomeen dat niet door AmbeZant werd uitgevonden. Het is er gewoon, en niemand weet eigenlijk goed hoe die twee termen, "blues" en "rock" ooit met elkaar in huwelijk traden. Het is op zich al een contradictie die kan tellen nietwaar. Blues is Amerikaanse negermuziek in langzame vierkwartsmaat met zwaarmoedige tekst, en rock een genre popmuziek ontstaan uit de samensmelting van country-and-westernmuziek en de blues, dit alles volgens onze vriend Van Dale.

Zwaarmoedige blues, en luchtige rock. Wat een relatie. Dat daar vodden van gingen komen was voorspelbaar. Maar goed, we zijn hier niet om de twee partijen te verzoenen. Dat heeft geen enkele zin.

Aan BPers moeten we niet gaan uitleggen wat te doen, hoe zich te gedragen, maar de zogezegde bloesrokkers kunnen best wel wat advies gebruiken. Als u toch kiest voor die richting, dan doet u het beter goed en standvastig nietwaar. Hier gaan we dus:

Meestal komen die bluesrockers na de hardrockers, van hard naar zacht als het ware. Afijn, minder hard is beter. Om van hardrocker naar bluesrocker te evolueren moet u zich wel een beetje verdiepen in de materie van de vijand, de ware blues. Een gevoel voor humor is daarbij mooi meegenomen. Bluesrockers worden toch nooit ernstig genomen, best leert u dus de kunst van zelfspot beheersen. Een spiegel kan hierbij zeer behulpzaam zijn. Trek uw hardrockers uniform even terug aan en ga voor de spiegel staan. En wat ziet u? Juist, een potsierlijke verschijning. Lach uzelf uit tot u de tranen in de ogen krijgt, zo gauw als u dat onder de knie heeft kan u gaan denken aan enkele lichte wijzigingen. We geven enkele voorbeelden. Die dikke spierbundels bedekt met allerlei oerlelijke tattoo's vormen alvast een probleem. Er is daar waarschijnlijk niets bij wat naar de blues verwijst, u zal die dus moeten bedekken. Dat kan met een lange jas, zo eentje die tot aan uw enkels rijkt. Heeft u geen jas, pik er dan eentje van uw vrouw, of ga er eentje kopen. Het zal zweten worden op het podium, maar dat moet u er voor over hebben. Om dat zweten toch enigszins in te dijken gaat u best naar de kapper. Weg met die lange haren. Zoek een oude foto van Muddy Waters en vraag uw kapper om uw haar aldus opwaarts te knippen, een soort uit de hand gelopen bros die rotsvast op uw kop blijft staan. Wees voorzichtig met experimenten, voor u het weet ziet u er opnieuw als een idioot uit. Voor het overige beperkt u best alle kettingen en ander ijzerwerk. Uw gitaarspel rammelt al genoeg zonder dat die klank van al dat geratel er nog bij moet. Schminken hoeft ook niet meer. Zonder al dat verfwerk ziet u er beslist afgeleefder en ouder uit, iets wat het aspect blues meer zal benadrukken. Probeer bvb het verschijnsel Keith Richards te evenaren, dan zit u goed. Een hoofdeksel raden we niet aan, maar als het toch moet, kies dan een macho uitziend model.

Mannish Boy!

Foolish Boys!

Oldish Boy!

En dan muzikaal. Uiteraard heeft u al geluisterd naar Stevie Ray Vaughan, Gary Moore, George Thorogood en wat meer dichtbij, Coen Wolters, Julian Sas. Dergelijke lui hebben u beïnvloed, zoniet zou u hardrocker gebleven zijn nietwaar. Uw keuze is evenwel terecht. Hardrockers zijn potsierlijke clowns, boven een bepaalde leeftijd wordt dat bepaald schrijnend en een transformatie naar bluesrocker is dan ook een perfecte oplossing voor diegenen die niet meer terug willen naar een gewoon saai leventje. Als bluesrocker mag u er al afgeleefd uitzien, maar de vrouwen vallen bij bosjes voor dat soort en daar zal u vooralsnog geen gebrek aan hebben. Aan vitaliteit misschien wel, maar sinds de komst van die blauwe pilletjes mag dat geen bezwaar meer zijn. Oops, we wijken af. Dus, u moet voortaan bluesy pokkeherrie gaan produceren en dat is wat anders dan uw vroegere repertoire. Wat moet u nou gaan spelen?

Wel, eigenlijk maakt het niet veel uit. Een of twee bluesnummers zeer luid gespeeld in een versneld tempo volstaan immers om het predikaat bluesrocker opgekleefd te krijgen. Als dat een nummer is waarvan de titel wat bekend in de oren klinkt, dan is dat mooi meegenomen. Uiteindelijk gaat het niet om wat u zingt (schreeuwt), maar om de gitaarsolo nietwaar. Die moet janken, huilen, snerpen, boenken, brullen, punt. Eén noot per seconde is beslist te weinig, dat moet minstens het dubbele zijn. Neem een CD op ergens in een afvallige garage of ouwe fabriekshal. Dat zal uw imago flink aanscherpen. Zorg ook dat u op een of andere manier in contact komt met een echte zwarte bluesman. Die vindt u wel ergens op een of ander gerespecteerd bluesfestival. Zorg dat er een fotootje van u beiden gemaakt wordt, zet dat op de cover van uw CD en laat de bluesman in kwestie een leuke en straffe uitspraak doen (of verzin er zelf eentje). We geven enkele voorbeelden:

Never had so much fun!

My partner in crime: (... uw naam)!

Now THIS is a bad boy!

Whatever happens, it's not HIS fault!

Blues is back in town!

White dude plays the blues!

He'll make you shout: We want MORE!!!

Verzint u er zelf ook maar wat, zolang het van die strekking is zit u goed. Wat uw begeleiders betreft, bas en drums zullen volstaan. Weg met die piano, blazers, orgel, blokfluit, whatever. Zorg dat u een extra domme bassist inhuurt, zo eentje die een gans dorp kan wakker houden door zijn bastrillingen die meer op een aardbeving moeten lijken. De drummer (liefst een ex-bokser) moet echt meppen, niet gewoon braafjes zitten kloppen op zijn trommeltjes. De kleding van beide heren mag best wat minder opvallend zijn dan de uwe. Een fijne zwarte broek (geen jeans aub), stevige puntlaarzen en een T-shirtje zonder mouwen is ok. In tegenstelling tot u mogen zij wel hun tattoo's tonen. Tattoo's leiden de aandacht af en niemand zal hun in verlegenheid brengen door lastige vragen te stellen, vragen waar zij toch geen antwoord op hebben en die u in een slecht daglicht zouden kunnen stellen. Aan u zal men wel vragen stellen, daarom is het niet onbelangrijk om uzelve wat af te schermen. Best neemt u dus een ietwat hooghartige houding aan. Hardrockers zijn meestal grote slungels, door zo 'n lange jas aan te trekken tonen ze nog wat groter waardoor de vragensteller de indruk krijgt dat hij boven hem uit steekt. U mag dus ook nooit glimlachen, best kijkt u met priemende ogen, eventueel zelfs bedekt met een vervaarlijk uitziende zonnebril. Een ooglapje is nog beter. Kwaad kijken mannen, zoals een Harley Davidson rijder!

En dan het instrument dat uw imago moet benadrukken, de gitaar. Die moet flikkeren, blinken, opvallend zijn in alle opzichten. Vergeet het hoekige bakje van Bo Diddley, daar kan u niks mee aanvangen. Zoek er eentje met felle kleuren en speciale vormgeving. Wellicht kan uw instrument uit de hardrock periode nog een tijdje meegaan. Ten gepaste tijde kan u die dan tegen de vlakte slaan na een denderend concert. The Who had daar destijds veel succes mee. In brand steken zoals Jimi Hendrix ooit deed raden we u af. Het vuur moet van uw gitaarsolo's komen, niet van het instrument in kwestie. Die solo's moet u kronkelend brengen met laaghangend instrument, maar dan op zo 'n manier dat het suggestief werkt. Een tekeningetje moeten we hier niet bij maken zeker?

Van links naar rechts: Goed, beter, best, NEEN!!!

Verder kan u uw imago aanscherpen door enkele domme blonde sexy dames in uw achterban te houden. De jaloersheid/nieuwsgierigheid van de dames in het publiek zal hoge toppen scheren en u kan er donder op zeggen dat enkele onder hen de uitdaging aannemen en u zullen opwachten aan uw kleedkamer. Uw eigen sexy domme blondjes duwt u dan discreet de kleedkamer van de ritmesectie binnen, en dan kan het echte feest beginnen.

Last but not least, zorg dat uw manager er uitziet als een lelijke Jan Modaal. Koop hem om met een riant salaris, een gsm en een voorraad sigaren. Bedenk samen met hem een leuk verhaal voor de vragenstellers, er moeten redelijke argumenten zijn waarom u nu plots bluesrocker bent i.p.v. hardrocker. Enkele voorbeelden:

"Mijn hardrock verleden is gewoon een jeugdzonde. Er is echter geen enkele zichzelf respecterende muzikant die om het echte spul heen kan, met name de blues. Ik heb altijd al geweten dat er iets meer moest zijn, dit is mijn echte roeping. Tenslotte kan ik u verklappen dat ik thuis het liefst naar Howlin' Wolf luisterde, maar dat kon ik mijn fans van vroeger niet zeggen he, die waren daar niet rijp voor. Maar dit publiek is wat anders. Ik heb het gevoel dat ik eindelijk thuis ben!"

"Mijn interesse voor muziek werd gewekt door de vroege platen van Deep Purple en Uriah Heep. Mens wat een energie. Maar in mijn begintijd kon ik moeilijk Deep Purple beginnen na te apen he, Child In Time lag me trouwens niet zo, te kinderachtig. Ik voelde dezelfde energie in mijn lijf en de beste manier om dat te uiten was het spelen van hardrock. Op een dag kreeg ik een live elpee van George Thorogood in handen en bij het luisteren viel mijne euro, mensen wat een energie. Het bleek dat ik zat te luisteren iets van ene John Lee Hooker, daar moest ik meer over weten! One Scotch, One Bourbon, One Beer! De ultieme songtitel nietwaar. Dit was niet alleen geboenk, maar geboenk met een boodschap! En ik was verloren, of beter, gewonnen! Hey Hey, the blues is allright."

Geef uw fantasie de vrije teugel, abonneer u op enkele bluestijdchriften, probeer te doorgronden waar het vandaan komt en wie uw collega's zijn. Echte studie is hierbij niet nodig. Als u wat namen kan opnoemen als Muddy Waters, Howlin' Wolf, Johnnie Winter, Gary Moore en Stevie Ray Vaughan, dan bent u al vertrokken.

Succes gewenst!